تبليغاتX
تشنه تر از آب

تشنه تر از آب

کسی با من است...کسی از جنس زن !

فرسنگ ها فاصله افتاد میان من و انچه مادر میخواست...انچه قرار بود بشوم !

اینکه من چه هستم و چرا و اینکه چرا هستم و باز چراهایی که از غافله جدا افتادند ...

اینکه معتاد مجرم است یا هرزه مریض.... یا من کدامیک ؟

اینکه شب برای ارامش است یا طغیان ؟

اینکه چرا مادر ریش ندارد و میرود بهشت....

اینکه من ...

حس هم در تحرک است....

ما بین همین توحش...نه برای بقا ...که برای ش ک ا ر

و فاصله یعنی پاسخ انچه در بالاست ! 

و دلی که هر روز میشکنمنش...و چشمی که هر شب ....

و باز فردا او با من است....

 

علی یا !

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و یکم بهمن 1386ساعت 12:12  توسط الیاس  

تمام شیرهای اب گرم شهر من یخ زدند !

 

 

معلم املا میگفت و بچه ها مینوشتند ....

معلم به سرعت کلمات را ادا میکرد و طنین صدایش بر تیرهای چوبی مدرسه  ی روستا عریان میرقصید ...

بچه ها مینوشتند اتچه را که می شنیدند و می شنیدند انچه را که هرگز ندیده بودند...

                                              .... من نان دارم...

کفپوش کلاس حصیر ژولیده ای بود که کفش های فرانسوی معلم را زخمی میکرد !

معلم قدم میزد و می خواند ...

هفته ی پیش در عوض طلبش کبری خانم را صیغه کرده بود !

او بوی عطر میداد و بچه ها بوی پهن !

اهل طهران بود ...کاش الیاس نمی ترسید و میگفت ...." معلم اهل دربار بود "   !

املا تمام شد .دخترک امد که دفترش را به معلم بدهد....

جز یک جمله  هیچ ننوشته بود :

 

" سر درد بسیار بد است "

 

پینوشت :

1.تو میدونی هق هق یعنی چی؟

2.تو با عرق شور میشوی من با...اشک !

3.راستی دخترک...دختر کوچولوی همان کبری خانم بود ....

4.از نفس افتادم ... نمیبینی ؟؟!

 

 

علی یا !

+ نوشته شده در  سه شنبه پانزدهم آبان 1386ساعت 9:1  توسط الیاس   | 

نامه ای به خدا....

تقديم به پروردگارم :

" بند انگشتي هوا

شايدم

كمتر از اين

هواي تازه ي شاملو

شايدم

هواي فاسد شده ي من

چه فرق دارد ؟

وقتي هوا

هواي درون سرنگم باشد

و رگ مختار است  

به رخ كشد نجابتش  

يا به زعارت بزند

بوسه به حب ذاتش !  "

 

                           ......................................................

 

 

يا رب به من نگاه كن !

زل بزن !

به من  !

 بغل كن  !

من را  !

ببوس  !

صورتم را !

صدا بزن    !

الياس را  !

مرا ببوس هر چند بوي تمام زن هاي بدكاره ي دنيا را بدهم

مرا ببوس ...

نجاتم بده زيباي بخشنده

من ابو حمزه نشدم ... خواستم ولي نشدم...مالك نشدم....ابوذر و عمار هم !

ليكن ...اكنون ...پاك تر از تمام بندگانت تو را چشم در راهم...

تا مرا در اغوش گيري !

ميخواهم با تو گريه كنم

به عظمت تمام يتيمان عالم گريه كنيم

من و تو...

 

منو بغل كن  

منو بغل كن

منو بغل کن

منو بغل کن

منو بغل كن

منو بغل كن

منو بغل کن

منو بغل کن

منو بغل کن

 

 

 

 

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و نهم شهریور 1386ساعت 23:44  توسط الیاس  

مطلب اين پست شعري سپيد است كه بر روي عكس نوشته شده .....

اعدامم ارزوست !

پينوشت :

چه ساده اي مادر !

با سكه هاي پنج توماني صندوق صدقات را پر ميكني كه الياست سلامت باد ؟!

بس كن !

ر ف ت ن ي م !

 

علي يا !

 


ادامه مطلب
+ نوشته شده در  چهارشنبه هفتم شهریور 1386ساعت 21:41  توسط الیاس   | 

مگر غیر از این است که سنگ برای سنگ باران خلق شد ؟!

  رحم نكن !

 

تا سينه بايد در خاك باشه ...

بالاتر؟

تا گردن !

اره تا گردن ...

ميخوان سنگسارش كنن...

در روايت امده كساني كه حكم سنگسار را اجرا ميكنند بايد معصوم از گناه كبيره  باشند.....

هرگز دروغ نگفته باشند ، هرگز غيبت ، هرگز نااميد نشده باشند....

                                     (بر روی ادامه مطلب کلیک کنید )


ادامه مطلب
+ نوشته شده در  شنبه سیزدهم مرداد 1386ساعت 17:59  توسط الیاس  

پسرك دهاتي كه از خون تو الياس شد ، هميشه عاشقت بود.... بيش از پدر !

 ماماني دوست دارم !

 

          باز روز تو ...

        

              وباز پدر با هديه هاي ميليوني اش ...

           

                   و باز اين رقابت بي اصل و نسب ....

             

                       و باز من كه هيچ ندارم كه نثار تو كنم...

           

                       وفقط بازوي تكيده ام كه هميشه حصار امن تو بوده.... 

        

                   وباز تمام تو كه سهم پدر شد....

      

             و اذان هميشگي ام :

    

         دست تو قبر مرا كند ، چرا ؟

 

 

                                                مادر چرا؟

                         

                        .........................................

 

 

      

     پي نوشت : بغض را تو يادم دادي...سپاس استاد..سپاس ...

 

 

 

 

                              

 

 

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه چهاردهم تیر 1386ساعت 20:33  توسط الیاس  

کمی غزل براي تو...

كاش تو اين شهر غريب صداي اشنا بياد...

 

 

   شايد حوا هووي تو باشد - خدا به قبيله ي من صداقت نميدهد

 

   همين سقوط نژاد ادم - سر بيستون را به باد ميدهد

 

   هرگز نميرود دخترك از يادم - اين را به سخره نگير و برو ولي

 

   مسيح هنوز پدر پدر ميكند- جوان كه ريش را خضاب نميدهد

 

 

 

 

   صداي هق هق توست يا صداي جنگ احد- در اين زمانه تفاوت نميدهد

 

   به فرضم خدا تو را نديد- كسي به قاضي شهر رشوه ميدهد؟!

 

   چه بد ورق ميخورد برگ برگ نخاعم- چه زود هرزه شدم اما

 

   شب از فراغ تو ذجه ميزند- خدا كه به بانك وام پس نميدهد

 

 

 

 

    تو رابه عشوه  بغل ميزند هوس- مادر به بچه سينه نميدهد

 

   بريتانيا وتو ميكند حق را - پدر به شكرانه اش  حشيش نذر ميدهد؟!

 

   گرفتن دستت تمام ارزوي من است- بهشت صدا ميزنم تو را ولي

 

    شرح ميدهي ستون حادثه را- محرم به محرم كه بوسه نميدهد

 

 

 

                                                                /الياس/

 

       

                                 *  *  *

                             

پينوشت 1 :  ميگن ديشب توي خواب بلند بلند گريه ميكردم ! ...فلاني ،اذيتم نكم!

پينوشت 2 : اخه عطر تن تو نبض نفس هاي منه....

پينوشت 3 : ....بگذريم!

 

 

 

علي يا!

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه سی و یکم خرداد 1386ساعت 2:6  توسط الیاس  

اعتياد .....

 

مرگ ، ‌ختم من نيست !

با ملودي گيتارم سيگارت را  آدرس به بن بست بده رفيق !

پيرزن مهمانم بود ، تمام حرفش را زد باقي سيگارش را روي زمين انداخت و رفت !

 

ته مانده ي سيگار هنوز روشن بود ....

 

سيگار را در اغوش كشيدم تنگ....! 

 

هيچ گاه نكشيده ام !

 

اولين نخ است يا به قولي اولين سكوي سعادت است !

 

خدا كند تلخ باشد...هرچه تلختر باشد ، مردتر ميشوم !

 

اولين پك را ميزنم ....دنيا مرا به رقص خواهان است ....

 

حس عجيبي دارم...مثل حس اولين قاعدگي دخترك يا حس يك ناشنوا كه در جلوترين رديف

 

صندليهاي يك كنسرت سمفونيك نشسته    !

 

حس جهنده اي است ...شايد  غربت !

 

پك دوم را ميزنم ...

 

تمام وجودم را بوي نيكوتين تسخير كرده ...

 

كاش مادربزرگ زنده بود و مرا ميبوييد و به من ميباليد !

 

به تناسبي كه  طول سيگار كاهش ميافت ، مردانگي در من فزوني ميزد.....

 

ولي اينجا يك نيروي مقاوم مرا به سمت پنجره هل ميدهد ، يك نيروي مقاوم مثل اصطكاك خط

 

كش معلم با يك ميز چوبي قديمي ....قطره...

 

                  

               /....قطره اي از پدر كه هنوز در من است مرا به عقب ميكشد .../

 

 

با سيگار كشيدن اينقدر بزرگ و قادر ميشوي كه مشكل جنگ در دارفور يا مشكل

 

سوئ تغذيه در سنگال را حل ميكني ؟

 

پس به زحمت به اقتصاد به لجن كشيده شده ي خاورميانه هم سروساماني بده !

 

اون لعنتي را بنداز زمين ....

 

خم اين راه به هيچستان است !

 علي يا  !

+ نوشته شده در  شنبه دوازدهم خرداد 1386ساعت 9:30  توسط الیاس  

وقتي الياس طبيعي مومن نميشود ، سزارين شايد !

 

تو در خلوت نوشته هاي مني!

 

ما همه جاري هستيم در سرابي كه تحت الفظ زندگي نام دارد و روياي خاكستري ناميست كه من بر ان گذاشته ام ….

زندگي !

وقتي تمام عقل حكم به فرار از زندگي و تمام شرع حكم به معيت با ان ميكند ، تو بگو من کدام را انتخاب کنم ؟

وقتي من و تو و خدا به تو و تو و تو فكر ميكنيم ، چرا نگريزم ؟

در اين شهر گمكرده اي دارم كه كوچه به كوچه نشاني اش را ميگيرم …از مردمان زمخت فكر شهرم…

و اين گمشده رمق رفتن را از پاهاي خسته ام ميگيرد …

گمشده ي من ياقوتي چند هزار ساله است كه ميگويند نامش ايمان است ….

من ايمانم را گم كرده ام !

در همين دنياي كثافت ،در همين شهر بي رونق،در همين نوشته!....

چشمانم قفط شعارهاي روزمرگي را به نظاره نشسته اند …

و يادت باشد چشمانم هنوز باكره اند پس عاري از کژی وخطا هستند ! افسوس …

حجريت همراه توست ، پا به پاي توست و غايت همان ديروز است !

من كافر، قبول ، مومن تو بگو وقتي مبدا و مقصد بر هم منطبقند من بمانم يا بگريزم ؟!

وقتي شروع ميكني مستقل از پاياني ، وقتي به پايان ميرسي مردد در شروعي ، وقتي شروعت ميكنند در ارزوي پاياني و وقتي به پايان ميرسانندت تو فقط بايد بگويي " الحمدالله " !

ميفهمي ؟ آره ؟ميفهمي غريبه ؟

دلم بد گرفته …از خودم از خدا و باز از خدا !

روزي تو هم خطا خواهي كرد و ان روز مجازات ميشوي !

ميگويند خدا به والي شهر وحي كرده كه اعدامت كنند ….

و مردم اين شهر همه ديندار و محتسبند …معني حرفم را ميداني ؟
يعني طناب دارت را چراغاني ميكنند و چهارپايه ي زير پايت را تزيين !

همه عريان در جشن عزايت در پايكوبيند !

روزي من هم اعدام ميشوم و ان روز جز دو نفر همگي در شاديند …

اول دختركي كه برايم بغض كرده و دوم پيرمرد خرابات نشيني كه ميگويند پدرم است !

 

            ....وقتي الياس طبيعي مومن نميشود ، سزارين شايد ....

 

اين صداي چكمه هاي مرگ است بر ستون فقراتم …

و درد خفيفي كه در وجدانم احساس ميكنم ….

حسي كه مرا وادار به نوشتن ميكند عشق به تنزل است …

تنزل !

حكم ، حكم قاضي شهر است ….

                                     

                                                                    اعدامش كنيد !

 

 

                                          * * * * *

 

پي نوشت: تو از من همانقدر ميداني كه من از نوادگانم ميدانم!!هيچ نميداني …هيچ!

پي نوشت: جمله بساز /الياس /خدا/انار/ابليس/….

 

علي يا!

 

 

 

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و چهارم اردیبهشت 1386ساعت 2:22  توسط الیاس  

مادر....

مادر فانوسم ميشي ؟

شعری سپید به نام مادر.سروده ی من برای گستاخی به نام ازادی ....

 

 

                                                  مادر....

                                   و نيز عجيب ترين پديده خلقت

                            كه بهشت زير پايش هست و ريش هم ندارد !
                                    و بگذريم، كه شب سرد است

                                   به من چه كه شهر داروغه دارد

                                    وقتي فانوس هم چراغ ميكشد

                        و سايه ي پدر هنوز بوي زن غريبه را ميدهد !

                               پس مادر را طواف كن ، بسم الله ...

                              كه يادم داد تاس از يك تا هفت دارد !
                                        و هفتم خشم مظلوم

                           چشمانم فقط ميله ها ي خاكستري را ميبيند

                              سلول ،زندان، هيس ! فقط از مادر بگو

                               زاييدن هم خصوصي سازي شد !

                                 هيس ! گفتم فقط از مادر بگو

                            و چه خوب كه مادر اشكارا گريه نميكند

                                   ور ميكرد نهيليست بود!

                              پس مادر را طواف كن ، بسم الله...

                                    كه يادم داد ظلم فانيست

                              راستي چه خبر از معشوقه ؟!

                                             عبث نگو

                         كه مشترك مورد نظر در دسترس نميباشد !
                           سرخپوست ها هنوز خوك شكار ميكنند

                                      و اسيا در خود ميجنبد

                                به جلو يا عقب ، چه فرق دارد !
                                پس مادر را طواف كن ، بسم الله ...

                                    كه يادم داد دلداده بميرم

                                    برداشت  با  توست  غريبه

                                   و شکاف بشر در غریزه است

                   وقتی علت هم فاحشه ای حاذق میشود. و این را تو بگو  

                                    نهايت هميشه مقصد نيست

                          كه به قول فلاني : نه گنهكاريم نه بي تقصير

                               ونقشي كه روي بازوي مادر است

                                  عجيب شبيه تازيانه است

                    ساكت ! شايد اصطلاح پركاربرد امروز :خطاي ديد !!

                                پس مادر را طواف كن ، بسم الله..

                                   كه يادم داد حق گرفتنيست

                                           زنده است؟
                                       حقيقت را ميگويم

                                     زنده يا مرده مهم نيست

                         كه جلوي در اين قصر پارك تجلي ممنوع!

                             پس مادر را با عشق طواف ميكنم

                                    كه يادم داد من الياسم !

 

 

الیاس پسر یهود.....

 

علی یا !

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و ششم فروردین 1386ساعت 17:58  توسط الیاس  

روزگار من...

 

عصر من ....عصر لجن.....

 

در عصري هستيم كه ماندن بسي ساده و پاك ماندن بسي سخت ....

 

و كفن هديه ازدواج دختران شده و اسمان هم خانه بدوش ......

 

عصر من ...عصر اهن ....

 

خاك را ميلي به مهر محراب شدن نيست و تاك غايت را به شراب شدن گذاشته...

 

و انسان ها از قبرها خواستگاري ميكنند و اين است حكايت شهر من....

 

و حيوانات به توحش ما نيشخند ميزنند و.....

 

واين ساعت كثافت ايستاده تا بار گناهان خويش بيفزاييم و صليب هم ديگر بوي مسيح نميدهد...

 

عصر من ...عصر فتنه.....

 

و فتنه ها در پي ادم روانه اند و در هيچ خانه اي پنجره اي رو به تجلي باز نيست ....

 

و اين است عصر اخر....

 

و زندگي روزمره ترين حكايتمان شده و  نه حكايت بلكه مصيبت ....

 

هر لحظه شيطان نفسي را ميگيرد و دم مسيحايي را دراين ديار نشاني نيست...

 

و ماهي ها در حسرت اب بسوي  ساحل ميپرند تا بميرند....

 

ميفهمي چي ميگم؟

 

واين همه را ميدانيم و باز هم جملگي  ساكن كوچه علي چپ هستيم ....

 

دوباره ويرانت كردم وطن ....اگر چه با برگ راي خويش.....

 

و باز داستان هميشگي .....

 

يكي بود يكي نبود راي من  .......

 

علي يا!

 

       

 

پیوست ۱ : باران هم ازشهر من تبعید شد ....راستی چرا؟

 

پیوست ۲: اگر خدا بودم چشم را از انسان دریغ میکردم ...چشم ها خلق شدند تا دروغ بگویند... 

 

  

 

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه سوم اسفند 1385ساعت 8:56  توسط الیاس  

شرمم باد !....

دیشب ...خدا ...

دیشب خدا برایم نامه نوشت !

مثل احمق ها نگاهم نکنید .پروردگار برایم نامه نوشت نامه ای که اکنون در دستم است ....


ادامه مطلب
+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و دوم بهمن 1385ساعت 10:37  توسط الیاس   | 

کاش همه عریان بودند !!!

منتظر شنيدن سلام از زبان من نباشيد

امروز جهنميم

كسی به من نگاه نكند .حتی كلامی هم نگوييد .امروز جهنميم و تو هم اگر ميديدی جهنمی ميشدی

دلم ميخواست كه همه لخت بودند !!!!

كاش همه لخت بودند !!!

بگذار سوفی مسلك دين دار بگويد اين ايرانی وحشی شده

بگذار بگويد مرتد شده...به ابتذال كشيده شده...در لجن فرو رفته

همه اين ها را بگوييد ولی من از حرف خود قدمی عقب نمينشينم

حرف من همان است

كاش همه عريان بودند !!!!

قبل ازاين كه سنگسارم كنيد لحظه ای  درنگ كنيد

رخصت دهيد تا بگويم قصه چيست

بگذاريد بگويم چندی پيش چه ديدم و اين بغض لعنتی در من ماند....

جنوب كشور_اهواز_اوايل مرداد_ساعت 12 ظهر_خورشيد كفاره ی گناهانتان را شلاق ميزند

خورشيد كفاره ی گناهانتان را شلاق ميزند

خورشيد كفاره ی گناهانتان را شلاق ميزند

خورشيد كفاره ی گناهانتان را شلاق ميزند ( اين جمله را به خاطر بسپار )

دخترگ گدا در چهار راه ايستاده بود خدا خدا ميكرد كه چراغ قرمز بشود .چراغ قرمز شد و نور اميد در دل دخترك سبز!

چشمش به ماشينی افتاد كه در رديف جلو پشت چراغ ايستاده بود در اتومبيل گرانقيمت مردی كهنسال اب مينوشيد

برق از چشم دخترك پريد !خيلی وقت بود که تشنه بود به سرعت طرف چراغ دويد ليوانش را از كنار مادر عليلش برداشت و به سرعت طرف اتومبيل دويد .انگشت ظريفش را معصومانه به شيشه زد

مرد حتی نگاهش نكرد .گفت اقا ميشه يه كم اب بديد؟!

ولی مرد شيشه را پايين نداد چون كولر ماشين روشن بود و پيرمرد ميترسيد هوای گرم .......

چراغ سبز شد

همه رفتند

دخترك از مادرش خجالت ميكشيد نتوانست در چشمش نگاه كند

او اب را برای  مادرش ميخواست !!!!!

كاش همه لخت بودند اگر لباس اين است

                                                                                                                                      

 

                                                          گاهی فقط نام علي بغض را به اشك ميرساند

 

 

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه دوم آذر 1385ساعت 8:27  توسط الیاس  

سر چهار راه پسرک دادمیزد...روزنامه...روزنامه..اخرین خبر...ایرانی دستگیر شد!

           شب سردی بود.فکر کنم ساعت ۹ بود شاید هم ۱۰ .رفتم طرف قلم که برای اخرین بار از اون بخوام به کلبه ی انگشتام برگرده .

رفتم جلوش ایستادم تو چشماش ذل زدم دیدم بی تفاوته فهمیدم که اصرار فایده نداره .تصمیم گرفتم برم یه جای دور چمدان را برداشتم. راستی شما عاقلهایی که دارید این متن را میخونید باید به ما حسادت کنید اخه ما دیوونه ها همیشه یه چمدون اماده داریم .

یه قاب شکسته ی خالی.یه گل یاس.جانماز مادر و انگشتر پدر همه ی محتویات چمدان ارزوهای من بود.همزمان با صدای بسته شدن قفلهای رنجور و کهنه ی چمدان صدای زنگ در فضای تاریک حیاط خانه پیچید از پشت پنجره نگاه کردم مهمان از طایفه ی عجله بود و بی قرار.منتظر باز کردن در توسط ما نشد با لگدی در را فرورخت و به قول استاد اجازه ی دخول را به دست مبارک خویش امضا کرد!!

لباس نظامی داشتند به گمانم امده بودند قصابی  نمیدانم شاید هم قصاب نبودند ولی من انجا بره ای وحشتزده بودم این را مطمئنم .زنجیر بر دست و پایم زدند گمان کردم که اشتباه امدند ولی وقتی ان تیمسار به سرباز جیره خوارش گفت این روانی را دستگیر کنید مطمئن شدم درست امده اند!

هیچ چیز نمی دیدم هیچ صدایی نمی شنیدم فقط وقتی سلاخگونه روی زمین مرا میکشاندند شنیدم قلم گفت :

تو دیوونه رفتی

.یه شب بی نشونه

.تو خواستی که قلبم پریشون بمونه

.واست گریه ی من دیگه بی امونه

.دل از درد عشقت یه دریای خونه

میخوام با تو باشم میخوام با تو باشم...

بر تو عید باد ای ایرانی قلم اشتی کرد!به او گفتم منتظر باش برمیگردم.مرا به دادگاه بردند.به دادگاه شدیم. در ابتدا جرایمی را که میگفتند من انجام داده ام قرائت کردند .من چقدر کار بلد بودم اگر قبلا میدانستم اعتماد به نفس بزرگی پیدا میکردم.هه!

گفتند متهم برای دفاع از خود به جایگاه برود رفتم به جایگاه قاضی گفت طبق قوانین جمهوری اسلامی ایران دهان متهم را با چسب ببندید بعد شروع به دفاع کند!!!!هه !عجب.....من هم دفاع کردم با چشمهایم ولی گفتند تو ابلیسی و چشمهایت زخم میزند گفتند چشمهای شیطان را سر سپاری حرام است.قاضی به وضوح میدید نفس بریده ام ولی تنفس هم نداد با کسی هم مشورت نکرد رای اماده زیر میزش بود !اوردش و        خواند:

به نام نامی یزدان.اقای ایرانی دادگاه شما را به خاطر شرارت هایتان به تحمل ۹۰ ضربه شلاق و به جرم دیوانه بودن به نهایت کیفر یعنی اعدام محکوم می کند!!من هنوز خواب بودم ولی با شنیدن واژه ی اعدام خواب از چشم که هیچ از گیسوانم هم پرید!من از کودکی عاشق اعدام بودم یکی از دلبستگی های من طناب دار است این را همه میدانند .

بوسه بر پیشانی قاضی پیر زدم و رفتم.جلاد را اوردند تا تازیانه بزند اسمش قدرت الله بود اهله سیستان بود و چهره اش مزین به تمام زیبایی های عالم !دیدینش در تاریکی برای سکته و متعاقبا مرگ کفایت میکرد!تحصیلاتش هم عالیه بود تا دوم دبستان خوانده بود

 شروع کرد.۱-۲-۳..۹-۹-۹..قدرت الله تا ۹ بیشتر نمیدانست به او گفته بودند ۹۰ ضربه بزن ....اخ یا مولا ....این را که زد شلاق ۲۷۸ بود ولی هنوز فکر میکند به ۹۰ نرسیده من هم دلم نمیاید جشن و پایکوبیش را به هم بزنم بگذار بزند ...۴۵۶....۶۷۸....وقتی به هوش امدم در بیمارستان بودم پوست و گوشتم به تاراج حماقت جلاد رفته بود.نگاهی به چپ و راست کردم در تخت چپ پیرمردی بود رنجور و در راست غریبه ای که از درد فریاد میزد دلم به حالش سوخت .

سرباز امد و تا مرا برای اعدام ببرد در راهرو به او گفتم این بیمار که در تخت راست من بود را میشناسی؟نیشخند تلخی زد !گفتم او که بود؟باز هم خندید اصرار کردم که بگوید .گفت او قدرت الله بود از شدت شلاقی که به تو میزد تمام عصب دستش قطع شده....برایش دعا کردم!خدا شفایش بدهد...چه با شکوه بود روحانی امد تا وصیت کنم .گفتم بنویس :جانمازمادر برای خدا.انگشتر پدربرای خدا.قاب عکس برای خدا و گل یاس برای قدرت الله !

بر روی صندلی چوبی ایستادم طناب را در گردنم اویختند فاصله بین من تا مرگ به اندازه ی ۸۰ سانتیمتر چوب بود.راستی حلالتان نمیکنم .ای تو هموطنی که متن را میخوانی مدیونم شدی مگر قرارمان نبود طناب دار من شکلاتی باشد پس چرا.....حلالتان نمیکنم!

غوغایی بود انجا .من چه با ولع به ان طناب نگاه میکردم و ان جماعت چه بی پرده گریه میکردند همه امده بودند.ساحره هم امده بود او هم گریه میکرد با ان چشمان نازش .پسرک هم بود

                                                                                                                                       

پیراهنش را به من داد تا ببینم که بوی یاس میدهد....اه چرا گریه میکنید؟برای که؟این دیوانه به صلیب بلا کشیده شد همه خندیدید به طاعون درد گرفتار شدم همه بی تفاوت بودید اکنون که میخواهم پرواز را تجربه کنم گریه میکنید ؟!!

                                                    

راستی پیرمردی هم انجا بود گریه میکرد نورانی بود ولی اشنا نبود نمیدانم شاید اصلا وهم بود .برای من حقیقت با توهم مرزی ندارد.از سرباز نشانی اش را پرسیدم گفت سید است نامش محمد است و شهرتش خاتمی!! باز هم نشناختمش!!!قاضی هم امد گفت حرف اخر را بگو گفتم حرفی نمانده گفت تو مجنونی؟گفتم مجنون نیستم ولی دیوانه ام !گفت نمیترسی گفتم فردا شما برای کشتن من مواخذه میشوید من چرا بترسم؟ صندلی را از زیر پایم کشیدند درد خفیفی در گردن حس کردم و بعد..اینجا فقط خداست!

این جمعیت در سوگ من نشسته اند و این زن بد ذجه میزند بد اه میکشید بد اه میکشید..این حلقه به دست مادر من است..ارامش کنید همکیشان .شما را به خدایتان قسم ارامش کنید من را تحمل اشک او نیست....چرا گریه میکنید .مگر من به شما نگفتم کسی به من دل نبندد من مردنی هستم ؟گفتم یا نه؟ گفتم کسی به این اعدامی دل نبندد چرا بستید ؟

گریه نکنید.یک نفر به قلم هم خبر بدهد که خانه خراب شد طفلی هنوز منتظراست كه برگردم!

من ارامم.و این ارامگاه من است .....

خدایم بیامرزد !

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و پنجم آبان 1385ساعت 10:36  توسط الیاس  

من و قلمم زدیم به تیپ هم! شما قضاوت کنید تقصیر منه یا قلمم

شكوه نکنید , به خدا قسم میخواهم بنویسم ولی نمی توانم.

دستم به قلم نمی رود , و این قلم ,این نزدیک تر از همه به من,این یار همیشه مومن, جفا کار شده .....

این قلم نمی نویسد, نمی چرخد,نمی لغزد, نمی رقصد ...چه کارش  کنم؟

 

هزار راه رفتم به بیراهه ختم شد.میزنمش میخندد, میگریم میگرید, ناسزایش میگویم به چشمانم زل میزند! این بار مناظره را برگزیدم , مناظره ی من با قلم !!!!

 

گفتم رفیق چرا دستم تو دستات نیست چرا یاری نمیدهی چرا رخت انزوا به تن کردی

خاموش بودو سرد.

 

گفتم کمک کن رفیق به حرمت شبهایی که با هم سحر کردیم به حرمت رازداریمان به حرمت تو ای قلم , یاری کن مرا!

 

گفتم بنویس تا طاغوت بلرزانیم تا عرش را عطر یاس پیشکش کنیم بنویس تا بتکده ها تکان دهیم بنویس تا هوایم عوض شود.لعنت بر تو ای بغض! قلم بنویس تا ابری شویم

بنویس تا به مردم خیر  و نیکی دهیم

 

این همه گفتم , تک کلامی زیر لب زمزمه میکرد

قلمم چنین نجوا می کرد:

مرا به خیر تو امید نیست , شر مرسان!!!!

 

وای بر من!چه شده! گویی نقش  ترسو ها را بخود گرفته....اری....او ترسیده است!

از زندان ؟!  از شکنجه؟! اخراج از دانشگاه؟! مردن یا کشتن؟!

طفلی حق هم دارد بر دهان برادرش غل زدند و توقیفش کردند ,شرق را می گویم که به خدای محمد قسم هیچگاه جانب دار غرب نبود!

 

شاید وهم است,نمی دانم ,ناخوشم....نا خوشم ....هدایت , خواندن این داش اکله تو با من چه کرد؟و چنگال! و زنده به گورت!

 

نجاتم دهید ای هم کیشان...نجاتم دهید....

 

نترس ای قلم! تو در امانی! شرفم گرو که در حفظ جانت اسمان را به زمین بدوزم !

تو جاودان بمان و بگو , بگو و برسان , برسان سلام ما را به نسیم , برسان و بخند,بخند  به جهالت مشتی چون من که با قلم بی جانی چون تو همکلام شده اند....

 

ای قلم بدان که سنت شکستی! و خدا تو را رحم کند  که در فنایی.مگر نه این است که اجدادت هراس به دل راه ندادند ؟مگر قلم ابوذر جد تو نبود ؟قلم حلاج را چه میگویی؟

سنت شکنی نکن یاورم! بیا نقشی براندازیم و ....

 

قلم من گفتم, تو بگو , سخن بران همزاد من!

و قلم با قامتی خم و چهره ای سرخ به معجون شرم چنین گفت:

 

سکوتم از رضایت نیست

دلم اهل شکایت نیست

       هزار شاکی خودش داره

               خودش گیره , گرفتاره ....

                      همون بهتر كه ساكت باشه اين دل

                                   جدا ار اين ضوابط باشه اين دل

                                                   که کار ما گذشته از شکایت

                                                                     هنوزم پایبندیم  در رفاقت

هنوزم  پایبندیم  در رفاقت....

قلم , جانم به قربانت .غلام همتت بودم سزای چون تویی این نیست!

قلم بمان تا طاغوت اهریمن بر اندازیم و......

هدایت با من چه کردی؟ دنیا با من چه کردی؟اي بوم بر سر ما چه اوردي؟ قلم , تو هم؟

 

 چه چشمان نافذی دارد این دخترک !  به گمانم ساحره باشد !

 

ناخوشم....همکیشان کمکم کنید

 

   

                                       

 

+ نوشته شده در  یکشنبه سی ام مهر 1385ساعت 13:33  توسط الیاس  

خدایا این شمعی که امشب از ما گرفتند تنها مشعل راهمون بود....خدایا اون علی بود...

 

                              ......مولا امشب به مسجد نرو.....

                            ......اقا التماس می کنم...... 

                            .....وای علی کشته ....

+ نوشته شده در  شنبه بیست و دوم مهر 1385ساعت 19:23  توسط الیاس